"De kanker is terug, maar niemand kan vinden waar het zit"
Wat niet zichtbaar was, was er wel
Petra is jaren verder wanneer de borstkanker terugkomt. In juni 2025 wordt zij na een controle teruggeroepen voor aanvullend onderzoek. Het lichamelijk onderzoek geeft geen reden tot zorg, maar op de mammografie zijn vergrote okselklieren zichtbaar. De radioloog besluit direct een punctie te doen. Een paar dagen later volgt de uitslag waar ze al bang voor was: onrustige cellen.
In korte tijd volgen meerdere onderzoeken elkaar op — een MRI, een PET-CT en verschillende biopten. Alles wijst in dezelfde richting: de borstkanker is terug. Wat ontbreekt, is de plek waar die vandaan komt.
Er wordt géén primaire tumor gevonden.
De artsen zoeken naar verklaringen. Zijn er cellen achtergebleven van haar eerdere ziekte, die zich via nieuwe lymfebanen hebben verplaatst? Of is er sprake van een nieuwe tumor in de borst, die zich simpelweg niet laat zien op de beschikbare scans? Geen van de onderzoeken geeft een sluitend antwoord.
De technologie die bedoeld is om zekerheid te geven, laat juist zien waar die ophoudt.
Wat overblijft, is onzekerheid. Niet als fase, maar als gegeven. Niet iets dat tijdelijk is, maar iets waar Petra mee moet leren leven. Want als de ziekte er kan zijn zonder zichtbaar te zijn, wat betekent een ‘goede’ uitslag dan nog?
Tijdens de operatie in december 2025 worden negen vergrote okselklieren verwijderd. Op het eerste gezicht lijken ze schoon. Toch besluit de chirurg om ze allemaal weg te halen. Achteraf blijkt hoe belangrijk die keuze is geweest: in alle negen klieren worden tumorcellen gevonden.
Wat niet zichtbaar was, was er wel.
Petra heeft dit traject al eerder doorlopen. In 2016 onderging zij een amputatie, chemotherapie, bestralingen en jarenlang hormoontherapie. Nu begint het opnieuw. Nog voordat de operatie plaatsvindt, start ze al met chemotherapie. Daarna volgen opnieuw bestralingen en aanvullende behandelingen om het risico op verdere uitzaaiingen te verkleinen.
De controles gaan door zoals ze dat gewend is. Mammografieën blijven onderdeel van de follow-up. Maar het vertrouwen daarin is veranderd. Niet omdat de zorg minder zorgvuldig is, maar omdat de werkelijkheid complexer blijkt dan wat zichtbaar gemaakt kan worden.
Zekerheid blijkt geen uitkomst van het systeem, maar een verwachting die niet altijd waargemaakt kan worden.
Petra probeert opnieuw haar weg te vinden in die realiteit. Ze zoekt naar houvast, terwijl ze weet dat dat nooit volledig zal zijn.
Toch kiest ze ervoor om door te gaan. Niet omdat er zekerheid is, maar ondanks het ontbreken daarvan.
“Ik wil alles doen wat mogelijk is om deze ziekte eronder te krijgen.”